چشم جسم بندو گوش جسم بند و چشم جان بگشا و ز گوش جان شنو بیقراری ساقه را برای رستن از خاک .ببین که چه بی تابست برای سر برآوردن از خاک و نیم نگاهی به خورشید جهان افروز . درختان برهنه را نگاه کن که چگونه دستان خویش بالا کرده و گویی میخواهند با فخر فروشی به یکدیگر جوانه های نو رسته را به رخ کشند. بشنو صدای جویبار کوچک را که چه با هیجان به راه افتاده و سراز پا نمی شناسد برای دیدن دریا.خنده ی غنچه را ببین که تا لب می گشاید می شکفد. رقص باد سرمست را که بی محابا خود را بر تن درختان و میزند و با تکانی آنان را از خواب زمستانی بیرون می اورد وبعد سر فرو می افکند گویی که او اصلا چنین کاری را یاد نگرفته و نمی دانسته.گنجشکان کوچک و بازیگوش از لانه با غرور بیرون می آیند و با هیجان میگویند کو، کو دانه ؟کجایند بلبلان شکر شکن که نقل کنند این قصه و بیفشانند نقل  بر بزم و بزدایند غصه را.تو نیز خیز و به درون آی.حرام کن خواب را بر عنکبوت و پاره کن تار سیاه درونت .بچش از چشمه زلال و نفس بکش از این دم مسیحایی بهارو بهاری شو .تو نیز بخوان ترانه میلاد زمین را .